verdeling van de groei 02

Vanaf1993 acht jaar bloeiende conjunctuur in Nederland. 1997 tot en met 2000 waren vier vette jaren. De economie is met 61% gegroeid. Wie is daar wijzer van geworden?

De faktor arbeid (werkenden en uitkeringsgerechtigden) is er 49% op vooruit gegaan.
Mooi? Helemaal niet!
Want: de bedrijven zijn er 61% op vooruit gegaan.
Onze overheid heeft liefst 159% tot zich genomen.

Dit betekent dat de werkenden en uitkeringsgerechtigden het minst hebben geprofiteerd van de economische groei. Het bedrijfsleven, maar vooral de overheid is ermee aan de haal gegaan!

Hoe dat komt? Loonmatigingsbeleid houdt ons arm, terwijl er geen enkele economische noodzaak is voor die opoffering. Sterker nog: loonmatiging zal leiden tot recessie.
Want consumentenbestedingen zijn economisch gezien de andere kant van de faktor arbeid. Consumentenbestedingen zijn dus niets anders dan wat er van lonen en uitkeringen gekocht wordt. Daarmee zijn voor een duurzame economische groei de consumentenbestedingen doorslaggevend.
(9 waar komt de groei vandaan)
De economische groei neemt af doordat de faktor arbeid wordt kort gehouden.

De volgende grafiek geeft weer hoe de regering zich in 2000 rijk rekende, ten koste van de werkenden:

De faktor arbeid produceert het grootste deel van het Nationaal Inkomen en dus van de welvaart.
Uit deze grafiek blijkt dat de faktor arbeid van de toegenomen welvaart het minst mag profiteren. En dat dus de consumenten bestedingen zullen achterblijven.

loonmatiging is hetzelfde als consumentenbesteding terugschroeven.
loonmatiging bij dreigende recessie leidt tot economische stagnatie,
daarom: juist dan loonsverhoging eisen, is de redding van de economie.

Wie mocht denken dat het wel goed is dat de overheid zoveel van de economische groei naar zich toe trekt:

Het is wel dezelfde overheid die snijdt in de gezondheidszorg, in het onderwijs, in de sociale voorzieningen en in het openbaar vervoer. De uitgaven voor deze maatschappelijke voorzieningen zijn zelfs niet in 'overheid', maar in 'arbeid' bijgeteld!

Het is dezelfde overheid die wel uit kortzichtigheid de staatsschuld terugbrengt, maar weigert het horten en stoten in de economische groei in gelijkmatiger banen te leiden.

CBS gegevens uit 2005 bevestigen nogmaals dat de overheid het meest van de groei van de welvaart tot zich neemt. Dat lukt de overheid met verhoging van belastingen en heffingen.