misbruik 26

3.         Nog geen week na de terreur aanslag in New York wordt al
            misbruik gemaakt van de situatie. In Nederland.
    Nee, geen jong heethoofd, maar de voorzitter van de
    werkgeversvereniging VNO/NCW.

     Op 17 september 2001 eist Jacques Schraven:
    ‘van regering en vakbeweging een bijdrage aan een verantwoorde
    loonkostenontwikkeling gezien de huidige economische risico’s’

    De vakbonden zijn nog te uitbundig, zegt hij.
    De nieuwe looneisen moeten ver onder de 4% blijven, vindt hij.
    Dat vond hij altijd al, want loon uitbetalen is voor zijn vrienden een vervelende kostenpost.
    Om zoiets te beweren, daar betalen die werkgevers hem voor.
    We kennen al de misinformatie over 4 jaar hoogconjunctuur
    tussen 1997 en 2001:
    krachtige winstgroei en toename van kapitaalexport
    werden verzwegen, om de cao lonen laag te houden.

Schraven misbruikt angst onder de bevolking om nog verdergaande loonmatiging door
te drukken.

2. Een ouder en grover voorbeeld van misbruik is het
aansturen vanaf 1978 op het Akkoord van Wassenaar.

De aanleiding voor het Akkoord van Wassenaar in 1982 waren allereerst snel toenemende produktiekosten.

Dat die produktiekosten toenamen lag helemaal niet aan de kosten van de arbeid, maar wel aan de kosten van werkkapitaal.
De voorschotrente voor handelsbanken steeg vanaf 1978 naar een zeldzame hoogte van 11% in 1980. De daarvan afgeleidde rente voor bedrijfskapitaal lag in enkele gevallen bij de 14%.

Daarbij kwam een neergang in economische groei.
Deze conjuncturele neergang hing samen met een verslapping in de wereldhandel, niet met de loonkosten in Nederland.

Toch eisten de ondernemers loonoffers voor deze tijdelijke ekonomische aarzeling en de hoge rente. (5 loon en koopkracht)

En dan was er in die tijd een hoge inflatie. Die grepen de ondernemers aan om vanaf 1978 een stevige propaganda tegen de automatische prijscompensatie te voeren.

Propaganda voeren ondernemers vooral met een mediaoffensief. In 1981 stelden ze een commissie samen, uit wat zij onafhankelijke zwaargewichten noemden: Gerrit Wagner (Shell), Arie van der Zwan (Tien over Rood), Frans Swarttouw (Fokker), Wim Bogers (DSM), Anton Dreesmann (V&D), Harry Langman (ABN). Dit gezelschap produceerde het rapport “Voor een Nieuw Industrieel Elan”, dat breed werd uitgemeten. Het elan bestond vooral uit loonoffers. En -wat een toeval- ook het raamwerk voor het kabinet Lubbers I.
Looneisen werden krachtig bestreden, met alle mogelijke smoezen, om de loonsverhogingen onder de hoge inflatie te houden. Zo namen de loonkosten af: door sluipend de lonen te drukken.

De snel stijgende werkloosheid gaf hiervoor uiteindelijk de doorslag.
Ondernemers en regering buitten de massaontslagen stevig uit.
Ze dreigden met meer dan een miljoen werklozen.
Daarvoor ging de leiding van de vakcentrale FNV door de knieën.

Het gevolg was het Akkoord van Wassenaar van oktober 1982 tussen
ondernemers -Chris van Veen- en de vakcentrale FNV -Wim Kok-.
Het heette een offer te zijn om werkloosheid in te dammen.
In feite werd een kwart eeuw loonstagnatie vastgelegd.
(13 schade van het Akkoord van Wassenaar)

Ja, zo gaat dat:
In slechte tijden wordt van loonafhankelijken een offer geëist.
In goede tijden houden ondernemers en overheid alles voor zichzelf.

1. Bezorgdheid is één ding,
de dubbele bodem zit in de propagandistische explotatie.

Tijdens de Suez crisis in 1957 werden in Nederland autoloze zondagen ingevoerd.
Zelfs werden voedseldistributie systemen van stal gehaald.
Oliegebrek? Welnee.
Het bleek een goed decor om bezuinigingen door te voeren.

    De Club van Rome voorspelde in 1973 het einde van de economische groei.
    Omdat energiebronnen niet onuitputtelijk zijn.
    Zwartkijkers spraken alvast van een energiecrisis.
    Premier Den Uyl (PvdA) bezwoer ons dat we het nooit meer zo goed
    zouden krijgen als voordien.
    Het is allemaal anders gelopen. Het was een mediahype, meer niet.
    Oliegebrek? Welnee.
    Intussen was het politiek klimaat voldoende gekneed om loonoffers,
    overheidsbezuinigingen en verhoging van de olieprijs geaccepteerd te krijgen.
    Westerse regeringen wierpen met behulp van de media rookgordijnen op.
    Achter de schermen werden de financiële verhoudingen tussen grondeigenaren
    en de diverse multinationals in de olie- en gaswinning herschikt.
    Voor de licentiehouders van kernenergiecentrales braken gouden tijden aan.

Zo moet ook ophef over klimaatverandering met wantrouwen bekeken worden.
Zeker nu politici en handelaren zich daarmee bezighouden. En zeker, zodra verandering in levensstijl noodzakelijk heet te zijn.
O ja, natuurlijk is klimaatverandering mogelijk.
En ook: verandering is juist normaal.
Waar het om gaat, is op te letten vanuit welke belangen onrust gezaaid wordt, als dekmantel voor een heel ander doel.

Het klimaatramp verhaal is gebaseerd op een samenvatting voor beleidsmakers in een VN rapport uit 2001. De basis vormt een niet nagerekende -en daarom wetenschappelijk omstreden- studie uit 1998, met uitsluitend hypotheses, conclusies zijn niet mogelijk.
Bijvoorbeeld, dat het in de late middeleeuwen in de wereld even warm is geweest als in 2004: hoe kwam dat en waarom ging dat voorbij? Zonder goede verklaring daarvoor, resten voor de huidige opwarming alleen nog speculaties.
Hetzelfde gaat op voor de commotie over de ozonlaag: de variatie in dikte kan pas sinds kort gemeten worden, eerder was het verschijnsel onbekend. Over de oorzaak van de ontdekte bewegingen wordt gespeculeerd.
Meer niet.

Het klimaatramp verhaal heeft bezorgdheid over het milieu omgebouwd tot rechtvaardiging van nieuwe milieubelastingen; een miljarden verslindend zogeheten Kyoto protocol; een wereldwijd handelscircuit in uitstootrechten CO2 en bijvoorbeeld de ontwikkeling van nieuwe generaties motoren. In het verlengde hiervan komt ook de lobby voor kernenergie als hèt schone alternatief voor fossiele energie versterkt op.