cao eisen en resultaat FNV 34

Het onderhandelingsresultaat bij loononderhandelingen komt steevast een eind lager uit dan de door bonden tevoren gestelde eis. Van de feestartikelen komt bitter weinig terecht.

Opwinding bij ondernemers en regering over 'te hoge cao eisen' is puur theater, bedoeld om bij voorbaat de onderhandelingsruimte in te perken. Gebakkelei over dit cao plafond wordt openlijk breed uitgemeten 27 nieuwe cao ronde, de altijd magerder resultaten worden in stilte aanvaard. 44 -10 afgesloten cao's 2010 Tussen 1980 en 1995 is de koopkracht van het cao loon met slechts 1,6% toegenomen (volgens CBS zomer 1997)

De vakcentrales beweren verantwoorde cao eisen te stellen, een bodem te leggen. Jawel: voor de ondernemers is dit een onderhandelingsbodem, maar voor de aangesloten bonden een plafond.

Het resultaat is dat loonmatiging wordt doorgezet zoals dat sinds het Akkoord van Wassenaar in 1982 met de ondernemers is overeengekomen, zonder dat daar van hun kant iets tegenover staat:

geen investeringsplicht
geen verbod op kapitaalexport
geen winstmatiging
geen verkorting van de werkweek
geen prijscompensatie

conclusie:
de jaarlijks door de centrales gedicteerde eisenplafonds dienen het ondernemersbelang, tegen het belang van de werkenden in

technisch kan je dan twee dingen doen:
òf beter onderhandelen, òf de looneis verhogen
nog beter is het om politiek resultaat te behalen:
geen loonplafonds accepteren;
want: om wiens economie gaat het nu eigenlijk:
de economie van de ondernemers
òf de economie van de werkenden?

Voor 2009 was tot een eis van 3½% besloten. Na een onduidelijk sociaal akkoord heeft de vakcentrale daar onder druk van de ondernemers en de regering 1½% van gemaakt. (47 sociaal akkoord)
De Nederlands Bank verwachtte in de zomer van 2007 dat de lonen in 2008 met 4% zouden toenemen. Daarna besloot het FNV federatieraad de maximum looneis op 3½ % te stellen, ondanks hogere eisen van de bondsraden AbvaKabo en Bouw.
Voor 2007 gaf het CPB een loonruimte van 3½%. De centrale FNV dacht aan een eis van 2%, in de hoop dat bescheidenheid werkzekerheid oplevert. Vlak voor Prinsjesdag 2006 werd er toch 2½% van gemaakt. Onder druk van de leden bij Bondgenoten, Bouw en AbvaKabo moest dat in november verhoogd worden naar 3%.
Bij een ruimte van 3¾% stelt CNV in 2006 een eis tussen 1½% en 2%; FNV zag aanvankelijk 3% loonruimte, eiste daarvan1½%. De leden maakten er 2% van.
In september 2004 berekent FNV voor 2005 een loonruimte van 3%, eist daar slechts 1¼% op voor loon.
De loonruimte voor 2004 was volgens FNV 4%, voor loonsverhoging werd 1¼% opgeëist. Maar bij het sociaal akkoord eind 2003 alles ingeleverd. En nog zijn de ondernemers niet tevreden: in september 2004 zijn opmerkelijk veel verlopen grote cao’s na een halfjaar of meer nog steeds niet vernieuwd. In sommige bedrijfstakken weigerden de werkgevers een jaar later nog steeds serieus te onderhandelen. Bij Defensie kwam pas in de zomer 2006 een akkoord tot stand.