concurrentie op arbeidsvoorwaarden
59
maatschappelijk
ondernemen
volgens TNT en bondgenoten
respektloos
TNT trapt 14.000
postbodes en sorteerders met een contract van meer dan 25 uur de
straat op. Ook postophalers met een contract van 15 uur of meer
zijn verder ongewenst. TNTpost wil alleen nog personeel in
deeltijd. Oud personeel wordt niet herplaatst. Een regelrechte
aanval op de arbeidsvoorwaarden. Totaal gebrek aan respekt voor de
inzet van het huidig personeel bij het TNT management.
Pas na de zomer van 2010 krijgen de mensen te
horen wanneer ze weg moeten. Kunnen ze intussen vrijwillig
opstappen, dat scheelt in de kosten van het sociaal plan.
Al twee keer eerder
heeft TNTpost het personeel gechanteerd door te proberen
werkbehoud uit te ruilen tegen een loonoffer. Beide keren gingen
de bonden al akkoord, maar het personeel wees dit gesjoemel
overtuigend af.
Ook
nu weer willen de bonden geen aktie
tegen de TNT direktie te ondernemen,
ondanks een grote aktiebereidheid onder de leden. De bonden houden
op voorhand de stakingskas dicht.
leugens
Het is een leugen dat de concurrentie op
de postmarkt TNTpost dwingt postbodes in vaste dienst te ontslaan.
Aandeelhouders willen het postbedrijf zo snel mogelijk met winst
verkopen. En hoe minder personeel in vaste dienst, hoe hoger die
opbrengst zal zijn. Daarom moet het vaste personeel eruit. Dat is
er aan de hand. Hedgefund CVC onderhandelde in juli 2010 al over
deelname in het bedrijf voor een slordige € 1.500.000.000,-.
|
van postbode naar postbezorger:
in 2007 liep 20% van de bezorgers voor €
3 per uur,
het wettelijk minimumloon was toen € 8,20
per uur
in 2010 kreeg een bezorger gemiddeld € 6
ŕ € 7 per uur bruto betaald,
bij een wettelijk minimumloon van €
9,02 per uur
|
De bonden lieten zich destijds door de nieuwe
postbedrijven overhalen om pas in het najaar van 2012 een post cao
uit te onderhandelen. Daarmee hebben de bonden in 2009 willens en
wetens zware onderbetaling en dus concurrentie op
arbeidsvoorwaarden bij de post mogelijk gemaakt. Sandd, TNT
dochter Netwerk VSP, Selekt Mail en het zusterbedrijf DHL Global
Mail zouden als tegenprestatie langzamerhand steeds meer personeel
in vaste dienst gaan nemen.
Duidelijk was van begin af dat deze
bedrijven die halfzachte toezegging nooit zouden nakomen. Want
bedrijven die onder de geldende cao voorwaarden niet kunnen
bestaan, hebben geen bestaansrecht. Zo eenvoudig ligt dat. Dat de
bondsleiding daar blind voor was, is onvergeeflijk.
(zie hieronder een stuk uit december 2008)
De bonden zeggen nu de gemaakte afspraken met de
nieuwe postbedrijven per 1 oktober 2010 op. Maar dat is gewoon te
laat, het kwaad is al geschied. De arbeidsvoorwaarden bij de post
zijn verknald. Verlaagd tot rond het nivo in de schoonmaak.
Bovendien heeft de bondsleiding TNTpost een vrijbrief gegeven om
duizenden mensen het werk te ontnemen waar ze trots op waren.
Wellicht mag het publiek straks zelf zijn post komen ophalen bij
uitdeelcentra.
|
Liberalisering van postbezorging is ingevoerd per april
2009. Onderandere op
voorwaarde dat
14% van het personeel bij de nieuwe postbedrijven op 1
april 2010
een vast
arbeidscontract zou moeten
hebben.
De werkelijkheid op 1 april
2010:
0,5% van de
bezorgers heeft een vast contract.
Veel bezorgers
weigeren een vast contract als postverspreider omdat
daarin:
de
bezorger per week variabel 3 tot 16 uur wordt ingedeeld;
ver
onder het minimumloon wordt betaald;
een bijbaan verboden is;
het
bedrijf de werktijden eenzijdig kan wijzigen;
het
bedrijf eenzijdig het aantal uren kan wijzigen;
en
het bedrijf de te lopen wijken eenzijdig kan wijzigen.
Het bedrijf heeft geen enkele verplichting
tegenover de postverspreider.
9,5% van de postverspreiders
heeft op1 april 2010 een ‘overeenkomst van opdracht’.
Dat is een stukloon contract:
geen ziektegeld, geen
vakantiegeld, geen sociale verzekeringen, geen pensioen.
|
verraad
Eind juni 2010 -direkt na de massale
ontslag aanzegging- verdedigden bondsbestuurders in de media het
TNT beleid tegenover het personeel. In plaats van het
personeelsbelang te verdedigen tegenover de directie.
De bondsleiders zelf hebben de arbeidsvoorwaarden onderuit
gehaald. Met de afspraak om vanaf 1 april 2009 voor 3˝ jaar geen
postcao te eisen, hebben de bonden concurrentie op
arbeidsvoorwaarden uitgelokt. Zo konden de avonturiers die ooit
Selekt Mail en Sandd
oprichtten hun belang met winst doorverkopen. En TNT wordt
geholpen om van zijn vast personeel af te komen. De bondsleiders
hebben čn hun leden čn alle postbodes verraden
Bondsonderhandelaars zijn binnen de
bondsorganisatie ondergeschikt aan hun management en de
bondsleiding. Niet aan het personeel waarvoor ze geacht worden op
te treden. Bovendien komen bondsonderhandelaars nog maar zelden
uit het bedrijf zelf voort. Ze worden meestal door de bondsleiding
van buitenaf tussengeschoven en kennen de werkomstandigheden niet
uit eigen ervaring. Een onderhandelaar -de goede niet te na
gesproken!- is daardoor makkelijk in te pakken door het
management, ten koste van de belangen van het personeel. Meestal
ook mogen onderhandelaars zich slechts een paar jaar met een
bedrijf bemoeien en krijgen vervolgens een andere taak. Dat maakt
ze afhankelijk van de bondshiërarchie. Tegelijkertijd verwaarloost
de bond zo als organisatie de noodzakelijke opbouw van kennis over
het bedrijf, de bedrijfstak en de ingeslopen slinkse praktijken in
de arbeidsverhoudingen.
Daardoor gebeurt het te vaak dat akkoorden over
arbeidsvoorwaarden in eerste instantie door beroepsbestuurders
worden gesloten, die vervreemd zijn van de werkvloer. Niet de
mensen waar het om gaat in het bedrijf, bepalen het bondsbeleid.
In deze structuur gaan de bonden de werkenden passeren die ze
heten te dienen. Werkenden wordt steeds vaker het bondsbeleid
opgelegd. Moderne bonden verworden tot cao- en overlegfabrieken
die zo hun bestaansrecht als vereniging van en voor werkenden in
de waagschaal stellen.
conclusie:
omdat
vakbondsbestuurders
geen
direkte verantwoording afleggen aan de leden in het bedrijf,
laten ze
zich makkelijk omdraaien tot verlengstuk van het
bedrijfsbeleid.
juli-10
Wat
vooraf ging aan het opgeven van de arbeidsvoorwaarden bij de post,
is hieronder te lezen. Of ga door naar
(43
vakbondstientje)
TNT chantage
TNTpost chanteert het slechtst betaalde personeel al heel
lang met ňf 15% loonsverlaging ňf ontslag voor 11.000 mensen.
Eind oktober 2009 kwamen de bonden met een eigen plan.
Volgens de bonden
moet het personeel gewoon kiezen tussen:
·
ňf loon inleveren in ruil voor een
werkgelegenheidsgarantie voor drie jaar,
·
ňf loonbehoud bij gedwongen ontslag voor 3.500
collega’s
Niet veel verschil met wat het management al twee jaar lang
eiste.
(bulletin TNT okt 2007; zie ook
hieronder)
Dit lag
voor de hand, want in februari 2009
hadden de
bonden al toegegeven aan TNT
Maar de bondsleden
bij alle bonden verwierpen dat akkoord in overgrote meerderheid.
De bonden huurden daarop een onderzoekburo in. Dat buro stelde
dat TNT echt niet anders kan in deze postmarkt. Zo blijf je als
vakbeweging achter de verhalen van ondernemers aanlopen, in
plaats van zelf de agenda te bepalen.
(24
pensioen komt later)
Bestuurders die zijn opgeleid aan de sociale academie is
ingeprent het conflict
te vermijden door vooral positief mee te denken met de
tegenstander.
Politiek gezien is dat een valkuil, want zo onderwerp je
je al bij voorbaat.
Daarna kan je alleen nog achterhoede gevechten voeren en
proberen de
schade te beperken.
De
belangentegenstelling tussen werkgevers en werkenden is
een fundamenteel
maatschappelijk conflict.
Een
bondsbestuuder die dat conflict ontkent, keert zich
tegen de werkenden.
|
Hoe komt het toch dat
de bonden zich weer tegen het belang van de leden keren?
1.
Bondsbestuurders horen de leden wel, maar luisteren
slecht en stellen zich
boven de leden;
2.
Bondsbestuurders hebben heel vaak geen principiële visie
op wat het belang
van het personeel is;
3.
Bondsbestuurders gaan in op de argumenten die het bedrijf
aandraagt.
Maar ja, dan ben je bezig met
belangenbehartiging voor het management en de
aandeelhouders.
Per definitie is dat niet het
belang van het personeel;
4.
Bondsbestuurders laten zich makkelijk door het bedrijf om
de tuin leiden. In dit
geval om mee te denken met het
management. Daardoor laten ze zich verleiden
om alleen naar de Nederlandse
postmarkt te kijken. Vergeten helemaal wat het
bedrijfsbeleid en het
verdienmodel is en hoe TNT als bedrijf internationaal
opereert.
oriëntatie crisis
1.
Bestuurders en onderhandelaars van de vakbond worden
alleen nog bij
uitzondering op de werkvloer gerekruteerd. De laatste tientallen
jaren hebben zij
zelden meer dezelfde sociale achtergrond en zeker niet de werkervaring
van
postbodes en sorteerders. Hun sociale achtergrond, opleiding en
arbeidsomstandigheden komen veel meer overeen
2. Met die van hun tegenstanders: de onderhandelaars van het bedrijf.
De sociale en
politieke afstand tussen bondsleden en bondsbestuurders worden moeilijker
te
overbruggen, ze spreken steeds vaker een verschillende taal. Onderhandelaars
rapporteren ook niet meer direkt aan de leden op de werkvloer, maar
allereerst
aan hun manager bij de
bond. Een vakbond met bestuurders die niet dezelfde
oriëntatie hebben als haar
doelgroep, wekt weinig vertrouwen. Zo’n bond werft
heel moeilijk nieuwe leden.
3.
TNT wijt haar omzetverlies -naast toenemend internet gebruik-
vooral aan het
verlies van haar
monopoliepositie in Nederland. Dat is onzin.
a.
Het in 2009 verlopen monopolie op 50 gram post was de
grote winstmaker om
buitenlandse expansies te bekostigen. Maar
nog steeds is TNT marktleider in
Nederland en blijft dat
voorlopig ook.
b. Het
zijn de grote postverzenders zoals banken, nutsbedrijven en
Rijksbelastingen
die lagere posttarieven willen. Zij wakkerden
de privatiseringshype en het
openbreken van de postmarkt aan.
Maar de concurrenten van TNTpost kunnen
door hun slordige
organisatie nooit garanderen dat zij die post even betrouwbaar
kunnen bezorgen. Ze laten de post te vaak gewoon op straat
liggen.
TNTpost zou dus de
kwaliteit van dienstverlening moeten opvoeren en garanderen, in
plaats van een prijzenslag aan te gaan en daarvoor offers van
het personeel te verlangen. Maar TNTpost koos ervoor het huidig
personeel weg te pesten en postbestellers in deeltijd voor €
8,32 per uur te werven
smoezen en nieuwlichterij
4. TNTpost
legt een rookgordijn over haar ware bedoelingen. Als vakbond
moet je
zo’n spelletje door hebben, daar niet intrappen en
bovenhalen hoe het wel zit.
a. Wat
er wel aan de hand is:
TNT heeft in 2007 € 400 miljoen aan haar aandeelhouders
overgedragen en eiste vervolgens € 125 miljoen per jaar van de
postbodes en sorteerders. De eigenaren hebben geld onttrokken
aan het bedrijf op kosten van het personeel.
b.
Zelfs over de eerste drie kwartalen van 2009 heeft het
moederbedrijf TNT een
nettowinst gemaakt van € 279 miljoen. Daaruit
kunnen die TNT aandeelhouders
best een fatsoenlijk sociaal plan betalen.
Dat TNTpost
last heeft van concurrentie is een smoes. TNT beconcurreert het
eigen postbedrijf met dochter Netwerk VSP en biedt daar nog
belabberder arbeidsvoorwaarden dan de concurrentie.
In het buitenland staat TNT
overal bekend als prijsvechter die de lokale postmarkt probeert
open te breken. Zo breekt TNT de postmarkt open in Slowakije en
breidt bijvoorbeeld uit in China; beconcurreert de Royal Mail in
Engeland; en aast op een 30% aandeel in datzelfde RoyalMail;
TNT en Deutsche Post (in
Nederland eigenaar van Selekt Mail en DHL) beconcurreren elkaar
op elkaars thuismarkten de tent uit;
conclusie:
TNT huilt
krokodilletranen, het jaagt zelf de concurrentie op
arbeidsvoorwaarden aan.
de postmarkt is niet het probleem
het
management is het probleem
dit
management draait het personeel een poot uit
Een vakbond
gaat makkelijk de fout in als ze mee gaat denken met de
tegenstander.
Onvoorstelbaar dat Henk van der Kolk van FNV Bondgenoten
in november 2008
snelle liberalisering van de postmarkt
in Nederland eiste van de regering.
Hem is verteld
dat liberalisering goed is voor de werkgelegenheid van
‘moeilijk
plaatsbaren’ die wat bijverdienen bij Sandd en
Selekt Mail. Daarom suggereerde hij
dat deze halve
vrijwilligers bij de ‘nog zwakke nieuwe postbedrijven’
eind 2012 door
de liberalisering kans op een cao
krijgen.
Natuurlijk, het
management stelt het voor alsof hun postbedrijven
sociale instellingen
zijn. Maar de eigenaren zijn de
concurrentie aangegaan om daar zelf rijker van te
worden. Daarom betalen ze geen loon en gebruiken Henk
van der Kolk daarbij. De
postbestellers zelf hebben
nooit een loon onder dat van de postcao verlangd.
‘nog zwakke nieuwe postbedrijven’
zijn er niet:
·
Sandd is door
een drietal rijke avonturiers opgericht die enkel uit
zijn op cashen
zodra er zich een koper voordoet.
Pensioenfonds
ABP heeft een 5% belang
genomen.
·
Selekt Mail en DHL zijn eigendom van Deutsche Post.
|
c. Onder
enkele bondsbestuurders is de misvatting ingeslopen dat het ouderwets
is om als
vakbond de werkenden te beschermen. Het zou ouderwets zijn
barricaden op te gaan. En het zou ouderwets zijn om de
arbeidsvoorwaarden dicht te timmeren.
Dit soort bestuurders wil dat de moderne vakbeweging de mensen
niet meer betuttelt. Werkenden kunnen hun arbeidsvoorwaarden
beter zelf met de baas gaan regelen.
Klinkt leuk, maar het betekent dat de vakbeweging de werkenden
aan hun lot over laat: de bondsorganisatie concentreert zich op
individuele belangenbehartiging. En bemoeit zich niet meer met de
arbeidsverhoudingen binnen het bedrijf om konflikten met de
bedrijfsleiding te vermijden.
verbetering
vakbondseis
Het gemakzuchtig TNT management volgde tot nu toe de weg van
de minste weerstand. En maakt mooie sier met prijzen voor
duurzaamheid en maatschappelijke verantwoord ondernemen. Daarom
is het aan de bonden om het management nu voor een echte
uitdaging te stellen:
duurzaam en
maatschappelijk verantwoord omgaan, ook met personeel
·
Een fatsoenlijk sociaal plan voor het
overtollig verklaard personeel kan heel goed
afgedwongen worden. Want het geld is er
wel, maar de aandeelhouders gaan er
steeds mee vandoor;
·
Voor het voortbestaan van TNTpost is helemaal geen
prijzenslag nodig. Het bedrijf
kan in Nederland heel goed overleven door hier
de kwaliteit van dienstverlening
te verbeteren en te garanderen.
moderne vakbond
In de bond hoor je wel vaker: ‘we moeten er vanaf dat de
baas overal de schuld van is’. En: ‘de moderne vakbond wil de
werknemer uit de slachtofferrol’. Hoezo? Niks slachtofferrol. De
dagelijkse realiteit is dat de werkenden door werkgevers
onbeschaamd als voetveeg worden gebruikt.
(17 stelen van het personeel)
Een zelfbewuste vakbeweging laat
niet zo met zijn leden sollen.
De moderne
vakbeweging beweert met individuele belangenbehartiging de
werknemer weerbaarder te maken. De praktijk is dat de
vakbeweging vaak weigert het gezamenlijk belang van werkenden
tegenover de werkgevers te verdedigen.
Op centraal nivo dringt die vakbond
zich tegelijkertijd wel op als buffer tussen de werkenden -haar
leden- en hun tegenstanders: de werkgevers.
(43 vakbondstientje)
Dat is
helemaal niet modern. Dat is meeheulen met de werkgevers. Zo’n
vakbond loopt ideologisch over naar het kamp van de werkgever.
Dat is een politieke keuze tegen de werkenden. Dat zo'n vakbond
leden verlies onder de werkenden, is onvermijdelijk.
De werkgevers hebben
hun eigen belangenorganisaties, hun eigen
loononderhandeling-bedrijf en een hele stoet lobbyisten, om hun
belangen te verdedigen. De vakbeweging hoeft ze helemaal niet
ook nog eens te hulp te schieten. Of de bondsleiding moet
vervreemd zijn van de politieke
verhoudingen op de werkvloer.
(27
cao ronde 2009)
Vakbonden zijn juist opgericht om čn de positie van de werkenden
te verbeteren čn hun belangen krachtig en met overtuiging te
verdedigen tegen de voortdurende aanvallen van de ondernemers en
regering.
Ondernemers en
regering dienen de belangen van de werkenden te respekteren.
daar is een sterke
vakbeweging voor nodig,
die bereid is dat zonodig af te dwingen
|
toezichthouder
Omdat volgens Sandd en Selekt Mail de postmarkt wordt
gesloopt door prijsconcurrentie, dreigen zij in 2012
geen cao af te sluiten. Het voorstel van de bonden is
daarop dat er dan maar een toezichthouder moet komen om
prijsconcurrentie tegen te gaan.
vakbond toont weinig inzicht
1.
Prijsconcurrentie sloopt de arbeidsvoorwaarden bij de
post, en niet de markt.
2.
Een toezichthouder voorkomt geen prijsconcurrentie. De
grote postverzenders willen juist een
prijsoorlog om voor 11
cent per brief te verzenden. Daarvoor concurreren de
drie postbedrijven graag
op arbeidsvoorwaarden.
3.
Toezichthouders zoals NMa, Opta, AFM en DNB bewijzen dat
toezichthouders alleen de branche
verdedigen, nooit het
personeel.
·
TNTpost heeft bewust op loonsverlaging ingezet.
·
Door Sandd en Selekt Mail vrij te stellen van de
post-cao hebben bonden
en regering loonsverlaging bij de post ingevoerd.
Hoezo externe toezichthouder nodig?
Een zelfbewuste
vakbeweging is zelf de toezichthouder op
arbeidsvoorwaarden.
Het is een bewijs van onvermogen van de
vakbonden om vol te houden dat een loonoffer
onvermijdelijk is. Deze rampzalige situatie voor
postbodes en sorteerders is veroorzaakt
door diezelfde
vakbonden, die steeds weer de verkeerde stappen zetten.
Onwil? Dom? Naďef? Of nooit begrepen dat
een vakbond in dienst staat van het personeel?
(47 sociaal
akkoord)
|
nov-09
Hieronder het
voorspel tot de chantage door TNT,
of ga door naar
(43 vakbondstientje)
concurrentie op
arbeidsvoorwaarden
liberalisering
Ondernemers willen al heel lang concurrentie bij de post om
zo hun bulk verzendingen goedkoper bezorgd te krijgen.
Wie zijn toch de klanten die
hun post zo graag tegen hongerloon bezorgd willen
krijgen? ING, Nuon, KPN, Rabo,
Essent, staatsbedrijf ABN Amro en zo nog een
paar.
AbvaKabo, CNV en FNV
Bondgenoten gingen half februari 2009 akkoord met liberalisering
van de postmarkt. Op een vage belofte dat de stukloon tarieven
bij Sandd en Selekt Mail in oktober 2012 misschien worden
omgezet in cao’s, maar niet hoger dan minimumloon en dan hooguit
voor 4 op de 5 postbestellers.
De PvdA / CDA
regering heeft pas nadat de bonden daarmee akkoord waren gegaan
de concurrentie voor brieven onder de 50 gram vanaf 1 april 2009
toegestaan.
concurrentie
Winst maken is het enige waar de postbedrijven voorgaan.
Anders houden Deutsche Post, TNTpost en Sandd er meteen mee op.
Door prijsonderbieding veroveren de nieuwkomers eerst
marktaandeel. Dat kan alleen door lagere bedrijfskosten. Bij
postbedrijven vormen lonen ongeveer 70% van de totale kosten.
Prijsconcurrentie moet dus vooral uit lagere loonkosten komen,
lager dan de geldende arbeidsvoorwaarden. Sannd en Selekt Mail
hebben daarom altijd geweigerd cao’s af te sluiten. Ze hanteren
ovo’s -overeenkomst van opdracht- van € 7,- per uur.
Aan de andere kant wil TNTpost haar marktaandeel behouden en zet
daarom al jaren de interne arbeidsvoorwaarden onder druk. En zo
concurreren de bedrijven elkaar op arbeidsvoorwaarden. Over de
rug van het personeel.
voorwendsels
“Selekt Mail en Sandd kunnen nog geen volwaardige
lonen betalen”
·
Selekt Mail is een volle dochter van het zeer
kapitaalkrachtige Deutsche Post en
kan best volwaardig loon betalen, maar wil dat
niet.
·
TNT ondermijnt in Duitsland op dezelfde manier de
arbeidsvoorwaarden.
Een onderneming die
de geldende arbeidsvoorwaarden niet kan betalen, heeft geen
bestaansrecht. Zo eenvoudig ligt dat.
Deutsche Post en TNT werken samen om de bestaande
arbeidsvoorwaarden in
Duitsland en Nederland af te breken.
Sandd pikt een graantje mee bij dit spelletje van de grotere
jongens.
“In oktober 2012
komt er misschien een arbeidscontract bij Selekt Mail en Sandd”
·
Een vage belofte: niets ligt nog vast.
·
In de tussentijd wordt daar nog minstens 3˝ jaar
voor € 7,- per uur gewerkt, ver
onder het minimumloon.
·
Bij TNT worden de mensen gedwongen om uitgeklede
voorwaarden te accepteren.
“Bij TNTpost
dreigen 11.000 ontslagen, daarom moet een vernieuwende cao
worden aangeboden door een moderne vakbond”
·
Dan laat die vakbond zich wel heel makkelijk
belazeren. TNT is een bedrijf met
zeer ouderwetse arbeidsverhoudingen, dat
bovendien het eigen postbedrijf via
Netwerk VSP beconcurreert met stukloon, dat nog slechter
betaald wordt dan bij
Selekt Mail en Sandd.
·
TNT heeft nog in 2007 zijn aandeelhouders stevig
verwend door € 400 miljoen
eigen aandelen op te kopen. Inplaats van dit
bedrag voor de komende afvloeiing
van personeel te reserveren. Iedereen wist toen
allang dat de concurrentie op de
postmarkt binnen Europa in 2012 verplicht zou worden.
·
Een bond die voor chantage en wanbeleid wijkt, is
het vertrouwen van de leden
niet waard.
Een winstbeluste
ondernemer daarin tegemoet komen door de arbeidsvoorwaarden af
te breken, is precies niet waarmee een vakbond zijn leden
ondersteunt.
|
TNT management heeft geen
respect voor postbodes en sorteerders.
Tijdens de cao onderhandelingen in 2007
meldt een personeelschef van TNT in Amsterdam aan een
krant:
‘een postbode verdient een kwart teveel van wat hij
waard is’
|
15% inleveren
De bonden zijn loonsverlaging overeengekomen bij TNT.
Volgens het principe akkoord voor de TNTcao met een looptijd van
3 jaar, gaan vanaf 1 april 2009 uitgerekend alleen de vier
laagste loonschalen er 15% op achteruit.
(44-09 afgesloten cao's 2009)
“TNT biedt een
arbeidsgarantie van 6 jaar”
·
Boterzacht natuurlijk. Over drie jaar, in april
2012 is deze cao afgelopen,
daarmee ook iedere garantie. Niemand weet hoe 2015 er
voor zal staan. Vóór
die tijd heeft de direktie vast weer een uitvlucht verzonnen.
·
TNTpost schrapt nu al duizenden vaste banen van
postbodes. Daarvoor in de
plaats worden postbestellers op deeltijd basis
aangenomen. Bruto € 8,32 per uur.
Met deze verdringing wordt 30% op de loonkosten
bespaard. Daar is het
management trots op.
“Postbestellers
in deeltijd hoeven toch niet te leven van hun TNT inkomen”
·
Deeltijdwerkers hebben ook recht op volwaardig
loon.
·
Onvolwaardige banen aanbieden is een middeleeuwse
truc om arbeidskracht zo
flexibel mogelijk in te zetten, ten koste
van het welzijn van het personeel.
“We hebben met
dit akkoord veel teruggewonnen”
·
De aanvulling van het verlaagde loon tot 95% van
het huidige loon -gedurende
2 tot 9 jaar- is een wassen neus. Dit is een gunst
van TNT, geen afdwingbaar
recht. Anders zou het geen aanvulling zijn op het cao
loon.
·
De bonden hebben veel te veel weggegeven. Als
postbesteller ben je voortaan
zelfs gedwongen er een andere, beter betaalde
baan bij te zoeken.
“Wie weg wil
krijgt een mobiliteitsbudget mee”
·
Afkoopsom, in gewoon Nederlands. TNT verzoekt het
personeel met opgebouwde
rechten om te vertrekken. Vooral bij
langjarig dienstverband is het voor TNT
voordeliger een paar maandlonen mee te
geven dan nog jaren een aanvulling te
moeten betalen.
de postbesteller
als gebruiksvoorwerp
Wie wil er nog werken bij zo’n bedrijf?
Peter Bakker weet dat werklozen vanaf
1 juli 2009 na een jaar uitkering
verplicht zijn ieder ander werk te accepteren.
Als werklozen toch nog recht hebben
op een langere uitkering, dan
mogen ze die opmaken als aanvulling op het te lage
TNT loon.
Zo denkt Peter Bakker aan genoeg
postbestellers te komen.
|
Door misbruik te
maken van de crisis propaganda,
(47 cpb ongeloofwaardig)
voert Peter Bakker nu bij TNT precies dat uit wat hij in de
zomer van 2008 de regering al eens aanraadde. Voor de regering
was zijn advies toen politiek niet haalbaar.
(bulletin XXIII naar een toekomst
die loont)
Acht maanden later, in een tijd dat de
regering niet eens een loonmaatregel wil afkondigen, gaan de
bonden nog veel dieper door het stof.
(27 cao
ronde 2009)
aan
de bondsleden om te voorkomen
dat andere ondernemers
dezelfde ruimte wordt
gegund
dienstverlening
Gelijktijdig beperken de postbedrijven hun
dienstverlening tot een minimum. Sandd en Selekt Mail doen al
niets aan publieke dienstverlening, een organisatorisch slordige
bezorging is alles. De dienstverlening van TNTpost wordt
afgebouwd. Allereerst gaat bij TNTpost de dagelijkse huis aan
huis postbezorging in de steden terug naar slechts een paar keer
in de week. Als het even kan zal TNT de postzegeltjes duurder
maken. Welke ideologen beweerden er ook alweer dat concurrentie
voor het publiek voordeliger zou zijn?
postkantoren
De postkantoren gaan dicht. De laatste 1850 mensen worden op
straat gezet. Zij mogen zich melden bij een banenpool of
mobiliteitscentrum.
(60 banenpool een sterfhuis)
De geldzaken zijn overgeheveld naar
ING kantoren. De postzaken besteedt TNT uit aan kleine
zelfstandigen met een tijdschriften- of tabakswinkel. Een
middenstander rekent zelden al zijn uren en is daardoor
goedkoop. Deze middenstander krijgt geen cao, maar wordt
contractueel voor jaren verplicht naar het pijpen van TNTpost te
dansen, op basis van stukloon.
ma-09
lees hieronder
over de rol van FNV Bondgenoten in november 2008, de al langer
slechte arbeidsverhoudingen bij TNT(bulletin
TNT),
of ga door naar
(43
vakbondstientje)
concurrentie op arbeidsvoorwaarden
Vakbondslid word je
omdat je meer kracht wilt ontwikkelen om je gezamenlijk belang te
behartigen. De vakbond is van en voor de werkenden. Jammer dat
sommige bestuurders denken dat het belang van de ondernemers
hetzelfde is als van de werkenden. Zulke bestuurders laten zich
makkelijk gebruiken tegen de werkenden.
post
Postbedrijven Sandd en Selekt Mail werken met stukloon. Zij
kennen geen arbeidsovereenkomst, maar een overeenkomst van
opdracht (OVO) ŕ € 7,- per uur.
TNT (voorheen PTT) ondergraaft aanvullend de arbeidsvoorwaarden in
eigen bedrijf.
(bulletin TNT okt 2007)
Al in 2007 beweerde een
zegsman tijdens de cao onderhandelingen bij TNT dat postbodes 25%
teveel betaald krijgen. Een volle TNT dochter -Netwerk VSP-
betaalt nog lager stukloon dan Selekt en Sandd en beconcurreert
daarmee doelbewust ook het zusterbedrijf. Al vóór 2006 is bij TNT
overwerk struktureel omdat er te weinig personeel is. En nog
steeds loopt het bedrijf verder leeg. Begrijpelijk.
concurrentie op
arbeidsvoorwaarden
FNV Bondgenoten, CNV Publieke Zaak, CNV Bedrijvenbond en BVPP
laten zich gebruiken door de concurrenten van TNT. In november
2008 tekenden ze een voornemen met Sandd en Selekt Mail om in 2012
voor 80% van het personeel een minimumloon cao te hebben geregeld.
Voorlopig geen cao dus.
Waarom deze komedie?
Zodra er een cao voor Sandd en Selekt Mail in Nederland is, en de
monopolies in het buitenland zijn afgebroken, zou in Nederland het
TNT monopolie op brieven onder de 50 gram worden opgeheven.
Wie zijn toch de
klanten die hun post zo graag tegen hongerloon bezorgd willen
krijgen?
ING, Nuon, KPN, Rabo, Essent,
staatsbedrijf ABN Amro en nog een paar. Deze bedrijven gingen eind november 2008 als grote postverzenders een
ruzie binnen de ondernemersvereniging VNO-NCW aan om de post
sneller geliberaliseerd te krijgen.
race naar hongerloon
De postbedrijven
beconcurreren elkaar op arbeidsvoorwaarden. TNT zelf speelt
in Duitsland
-als
nieuwkomer daar- hetzelfde spelletje. De algemeen
verbindend verklaarde post cao in Duitsland kent een minimumloon
van € 9,80 per uur in West Duitsland en € 9,- in Oost Duitsland.
TNT heeft met een Duitse kleine bond € 7,50 afgemaakt. Rechtzaken
over de geldigheid van het minimumloon zijn in maart en december
2008 in het voordeel van TNT uitgevallen. Een hoger beroep
daartegen in 2009 is nog mogelijk.
TNT en Deutsche Post
beconcurreren elkaar in wederzijds buitenland. Over en weer
uitkleden van de arbeidsvoorwaarden in elkaars thuisland, dat is
beider inzet.
rot smoezen
FNV Bondgenoten stelt
in december 2008 dat na vrijgeven van de postmarkt Sandd en Selekt
Mail pas langzamerhand bij groeiende omzet echt loon kunnen
betalen.
Onzin:
Selekt Mail is een volle dochter van het
zeer kapitaalkrachtige Deutsche Post /DHL.
De avonturiers achter Sandd zijn er alleen
op uit de krenten uit de pap te vissen.
Het gaat alle bedrijven -ook TNT- puur om
verlaging van loonkosten.
Henk van der Kolk van
FNV Bondgenoten eiste in november van de regering een snelle
liberalisering van de postmarkt. Hem is verteld dat zoiets goed is
voor werkgelegenheid van ‘moeilijk plaatsbaren’ bij Sandd en
Selekt Mail.
Een vakbondsbestuurder die opkomt voor
werkenden verlaagt nooit de bestaande
lonen in de sector, maar dwingt ondernemers
iedereen het al bestaande
bedrijfstakloon te betalen.
Doet hij dat niet, dan knapt hij het vuile
werk op voor het management van de
postbedrijven.
Het is heel goedkoop de bestaande
arbeidsvoorwaarden van TNT postbezorgers te
ondermijnen, omdat zij niet bij Bondgenoten
zijn georganiseerd, maar bij een
zusterbond.
Bezorgers bij andere postbedrijven wordt een
worst voorgehouden, want zij zijn
helemaal niet moeilijk plaatsbaar, maar
worden door de ondernemers
uitgesloten van normale beloning. Als
er al over 4 jaar een cao komt, zelfs een
minimumloon komt er op
deze manier niet voor ze uit.
FNV Bondgenoten vraagt
de regering het stukloon in de postbezorging te verbieden als er
niet geliberaliseerd wordt.
Als zelfbewuste vakbond weet je zo’n eis af
te dwingen en schuif je deze
verantwoordelijkheid nooit af op een
overheid waarvan je weet dat ze andere
belangen heeft.
lessen uit andere
bedrijfstakken
Concurrentie op
arbeidsvoorwaarden leidde tot čn verschraling van dienstverlening
čn verslechtering van arbeidsvoorwaarden bij de thuiszorg en het
openbaar vervoer.
thuiszorg
Lagere overheden
besteden uit bij inschrijving en gunnen tot onder de kostprijs.
Leuke truc om de begroting van de gemeenten sluitend te krijgen, een ramp voor personeel
en hulpvragenden. Want daardoor wordt er door de
thuiszorginstellingen onherroepelijk gekort op de lonen en de
werkdruk loopt op. De arbeidsvoorwaarden van de alfahulpen zijn
uitgekleed tot oproepkracht. Gediplomeerden worden onderbetaald.
De eerste thuiszorginstellingen zijn al failliet gegaan en er
staan nog meer op omvallen. De hulpverlening zelf is chaotisch en
stelt steeds minder voor.
openbaar vervoer
Na ontmanteling van het
bijna geďntegreerd openbaar vervoer -ook van trein en bus- worden
de concessies door de diverse regionale overheden aanbesteed voor
een aantal jaren. Omdat het een begrotingspost is, is de laagste
prijs gewenst. Daarmee kan het vervoeraanbod alleen maar minder
worden. In 2007 op 2008 gaf Noord Brabant het voorbeeld hoe erg
het mis kan gaan: de overheid gaf een verkeerde opgaaf en moest de
gunning overdoen; een inschrijvend bedrijf calculeerde verkeerd en
weigerde de gunning; personeel moest staken om werkzekerheid te
behouden; om binnen het budget te blijven werden de dienstroosters
verder verkrapt, waardoor de dienstregeling snel hapert. Dus
raakt het publiek geďrriteerd en agressief tegen chauffeurs.
Alleen als het niet anders kan maakt men nog gebruik van het onvoorspelbare
streekvervoer. Daardoor worden steeds meer lijnen onrendabel. Zo blijven
alleen de drukste lijnen op drukke tijden over.
Ook in andere delen
van het land hebben de commerciële bedrijven in het openbaar
vervoer het personeelsbestand uitgedund, de werkdruk opgevoerd,
toeslagen geschrapt, zelfs onopgeleid personeel ingezet
dat plaatselijk onbekend is. Om de concessie te krijgen en ook
nog winst te maken, zijn de arbeidsvoorwaarden uitgekleed.
politieke
verantwoordelijkheid
·
De concurrentie op arbeidsvoorwaarden is het gevolg
van opportunistische vrije
markt avonturen in de negentiger jaren van de
vorige eeuw, op instigatie van
VNO-NCW, met de VVD als haar spreekbuis. Overgenomen
door de andere
kiesverenigingen in het politieke midden.
·
Als vakbond hoef je de arbeidsvoorwaarden van
anderen niet af te breken.
Ondernemers kunnen dat zelf héél goed. De arbeidsvoorwaarden
voor je leden en hun collega’s optrekken
aan de rechten die anderen met hun
vakbondsstrijd hebben verworven, dat is de
kunst.
Lees hieronder hoe in de 90er jaren van de vorige eeuw
bezuinigingswoede bij de overheid leidde tot concurrentie op
arbeidsvoorwaarden bij het streekvervoer en de thuiszorg.
Of ga door naar
(43 vakbondstientje)
dec-08
openbaar vervoer
in de knel
concurrentie in het openbaar vervoer
Velen beloofden
plechtig dat het vervoer čn beter čn goedkoper zal worden door
konkurrentie. Al is dat nog nooit bewezen in het openbaar
vervoer. Het tegendeel zelfs. In Nederland werd het openbaar
vervoer gedurende tientallen jaren juist genationaliseerd. Net
zoals in buurlanden is gebeurd. Precies omdat door het
eigenbelang van de diverse vervoerbedrijven de klantgerichtheid
veronachtzaamd wordt.
De reistijden vielen onnodig lang en duur uit; aansluitingen
waren slecht doordat dienstregelingen niet op elkaar aansloten.
Onnodig tijdrovend voor reizigers, remmend voor de mobiliteit en
schadelijk voor economische ontwikkeling. Toch werd in de 90er
jaren van de vorige eeuw vanuit politiek Den Haag commerciële
marktwerking afgedwongen voor het hele openbaar vervoer.
privatisering
In 1993 kwam een commissie -waar vakbonden uit geweerd
werden- met de aanbeveling het openbaar vervoer te ontvlechten.
In 1995 gingen regering en parlement akkoord met marktwerking in
het openbaar vervoer. Niet
alleen vanuit de hoek van ondernemers en hun volgers VVD en CDA.
Ook PvdA en D’66 gingen enthousiast mee in de privatiseringshype
in de 90er jaren van de vorige eeuw.
Het voorgegeven
doel van de operatie was dat het openbaar vervoer een groter
aandeel in de totale landelijke mobiliteit zou innemen door
concurrentie in te voeren.
Het werkelijk doel van de regering was te bezuinigen op
de subsidie voor het openbaar vervoer. De 75% financiering op
stadsvervoer moest omlaag naar 50%. Evenals de 60% bijdrage aan
streekvervoer.
Het verzwegen doel van de politiek was de
verantwoordelijkheid voor openbaar vervoer als publieke
voorziening af te schuiven.
Het platvloerse doel
was dat er kans op winst werd geroken, dus moest de
overheid zich terugtrekken ten gunste van bedrijven in eigendom
bij winstbeluste private beleggers.
Strukturele
konkurrentie werd vanaf 2000 ingevoerd door openbaar vervoer
koncessies voor 5 tot 8 jaar uit te geven, waarna opnieuw moet
worden ingeschreven. De koncessies worden door provincies en 4
grootstedelijke regio’s vastgesteld en op inschrijving
uitgegeven aan commerciële bedrijven. Deze regionale overheids
organen gaan alleen over de aanbesteding, ze mogen zich niet
bemoeien met de ontwikkeling of uitvoering van het openbaar
vervoer. Daarmee ook niet met de arbeidsvoorwaarden. Dus gaan de
koncessies struktureel weg voor de laagste inschrijving.
afbraak
streekvervoer
De houdstermaatschappij voor streekvervoer VSN is eind 90er
jaren opgeknipt naar onderdelen en in regio’s. De brokstukken
werden verzelfstandigd en daarna zo snel mogelijk verkocht. Bij
verkoop -dus privatisering- was de overheid definitief van
iedere verantwoordelijkheid af.
reizigers
ariefsverhogingen
slechte aansluiting op de dienstregeling van een andere
exploitant
lijnen worden niet bediend op stille uren en dagen, op
termijn opgeheven
noodzakelijke dienstverlening in dunner bevolkt gebied
verdwijnt
|
De schade voor het
publiek is dat weer een voorziening is afgebroken. Een 50 jaar
durend proces om in Nederland tot een geďntegreerd openbaar
vervoersysteem te komen -inclusief het spoor-, werd gestopt en
de organisatie ontmanteld. De verschillende vervoersmiddelen
sluiten buiten de dichtbewoonde gebieden niet meer op elkaar
aan. Het gebruik van
openbaar vervoer is duurder geworden. Marktwerking bij het
openbaar vervoer betekent dat er alleen nog gereden wordt als er
geld aan valt te verdienen.
concurrentie op
arbeidsvoorwaarden
Voor exploitatie van openbaar vervoer blijft
overheidssubsidie de basis. Bij aanbesteding is de
dienstregeling voorgeschreven -aangenomen dat de lokale overheid
zijn zaakjes goed op orde heeft-. Daarop is ingeschreven, dus
het vervoerbedrijf kan daar contractueel moeilijk onderuit, al
wordt dat evengoed geprobeerd. Waar de bedrijven wel in kunnen
snijden is op materieel, het onderhoud ervan, maar bovenal op
arbeidsvoorwaarden. Loonkosten belopen namelijk met 80% verreweg
het grootste deel van de exploitatiekosten. Daarom gaat het
management steeds weer met het rijdend personeel de konfrontatie
aan over de arbeidsvoorwaarden.
In 1995 koersten de werkgevers al
op 20% verslechtering van de OV cao. Om de bedrijven
marktconform op te leveren voor privatisering, zoals ze zeiden.
Lang bleef
onduidelijk of en hoe personeel bij het openbaar vervoer zou
worden overgenomen door een opvolgende koncessiehouder. De
regering weigerde heel lang daarvoor garanties op te nemen in de
wet. Er is veel strijd nodig geweest om te voorkomen dat
personeel na afloop van iedere koncessie periode opnieuw zou
moeten solliciteren. Toch bedenkt het management van
vervoersbedrijven steeds weer andere streken om personeel weg te
werken.
modern
streekvervoer
Exploitanten zoals Arriva, Connexxion en Veolia hebben
belangen genomen in diverse soorten vervoer naast het
streekvervoer, zoals licht spoorvervoer, touringcar en taxi. De
reden daarvoor is zeker niet alleen vervoertechnisch. Het gaat
bovenal om het tegen elkaar uitspelen van personeel met
verschillende arbeidsvoorwaarden om tot het laagst mogelijke cao
nivo te komen. In de praktijk komt het dus steeds weer voor dat
touringcar chauffeurs op streekvervoer lijnen rijden. Formeel
omdat het touringcarbedrijf is ingehuurd als onderaannemer, maar
het uiteindelijke moederbedrijf is meestal hetzelfde. Op
dezelfde manier worden taxi chauffeurs ingezet op belbussen.
Omdat hun cao slechtere arbeidsvoorwaarden kent en zo’n
chauffeur daarmee goedkoper is.
Op dezelfde manier is op de door de NS afgestoten spoorlijnen
die door streekvervoerders Arriva en Syntus worden
geëxploiteerd, het rijdend personeel op een slechter betalende
cao gezet dan bij de spoorwegen.
Deze concurrentie op arbeidsvoorwaarden is uitgelokt door een
bezuinigende overheid, die haar verantwoordelijkheid voor
publieke voorzieningen en het uitvoerend personeel ontkent.
personeel
hogere werkdruk, met minder mensen meer werk
krappe roosters, zelfs geen tijd voor
toilet
lagere beloning
slechtere arbeidsvoorwaarden
na afloop van de koncessie geen
werkzekerheid,
andere bazen, andere werkverhoudingen
|
Om te voorkomen dat
personeel in de diverse vervoerstakken en functies tegen elkaar
uitgespeeld kan worden, is destijds door het personeel ingezet
op
één sektor cao voor het gehele personen vervoer
Daar is het jammer
genoeg niet meer van gekomen.
resultaat
De zegen van
concurrentie tussen marktpartijen betekent voor het publiek dat:
·
dun bezette lijnen zijn opgeheven;
·
in
stille daluren minder of niet meer wordt gereden;
·
dorpen in het buitengebied zijn zonder eigen vervoer
onbereikbaar geworden;
·
openbaar vervoer als maatschappelijke voorziening is vernield.
Voor het personeel betekent
marktwerking eens in de vijf tot acht jaar opnieuw:
·
een aanval op de
werkzekerheid en rechtspositie;
·
ontslagen en reorganisaties;
·
verzwaring van de werkdruk met te krappe roosters;
·
verslechterde arbeidsvoorwaarden.
stadsvervoer
Vanaf 2000 dreigde ook het grootstedelijk openbaar vervoer
in 2012 te worden aanbesteed, net zoals het streekvervoer.
Daarbij gold een verbod voor de regionale overheden om de
‘eigen’ gemeentelijke vervoerbedrijven te bevoordelen. Dat kon
in de grote steden betekenen dat het bus-, tram- en
lightrailvervoer uit elkaar zouden worden gehaald en bij
verschillende koncessiehouders terecht komen.
Voor het personeel
een aantasting van rechtspositie, arbeidsvoorwaarden en
werkzekerheid.
Doordat het stadsvervoer door gemeentelijke bedrijven werd
verzorgd, had het personeel de ambtenaren status. Bij
aanbesteding moet deze arbeidsvoorwaarde -beter dan in het
streekvervoer- opgegeven worden. Daarnaast is duidelijk dat
iedere nieuwe koncessiehouder allereerst selekteert in het
personeel om de produktiviteit te verhogen. Dat begint met te
snijden op ziekte- en verzuimgeschiedenis en wegzuiveren van
mondige vakbondsleden.
Door jarenlang vanuit
een personeelsvertegenwoordiging taai te blijven onderhandelen
is het bij het Amsterdamse GVB toch gelukt opsplitsing tegen te
houden en verschillende direkties, kabinetten, wethouders en
verkiezingen te overleven. Tot het moment in 2007 aanbrak dat in
de Haagse politiek de omstandigheden gunstig waren om een
beleidswijziging door te zetten. De stadsregio’s zijn voorlopig
gevrijwaard van aanbesteding van het stadsvervoer. Daarmee is
voor het personeel bij de drie overgebleven verzelfstandigde
voormalige gemeentebedrijven de schade beperkt gehouden.
okt-09
thuiszorg
De thuiszorg kent een
lange geschiedenis van uitkleden van arbeidsvoorwaarden. Het
begon met het invoeren van alfa hulpen: vaste contracten te
vervangen door oproep overeenkomsten zonder dienstverband, tegen
minimumloon, zonder sociale verzekering.
Nadat de gemeenten verantwoordelijk werden gemaakt voor de
uitvoering van de AWBZ, werd de thuiszorg aanbesteed. Net als
bij het openbaar vervoer wordt dan de laagste inschrijver
gegund.
faillissementen
Dit heeft onder andere geleid tot uitwassen zoals grote
fusiebedrijven in de thuiszorg. De grote fusies dwars door het
hele land heen konden nooit enige synergie of extra inkoopkracht
op leveren. Verhoging van de beloning van het management was de
enige drijfveer.
Aan wanbeleid, managementfraude met pensioenen en corruptie rond
onroerend goed transacties zijn enkele thuiszorg organisaties
ten onder gegaan. Het personeel, voorzover dat is overgenomen
door het opvolgend bedrijf, werd steevast slechtere
arbeidsvoorwaarden aangeboden.
In 2009 kostte
thuiszorg -door de hoge overhead- €21,- tot €23,- per uur. Maar
gemeenten besteedden thuiszorg aan tussen €1,- en €4,- onder dat
uurloon.
Tegen de 90% van de exploitatiekosten in de thuiszorg bestaat
uit loonkosten. Onvermijdelijk dat op arbeidsvoorwaarden van het
uitvoerend personeel wordt geconcurreerd om de lagere prijs
waar te maken waarvoor het werk is aangenomen.
Sommige thuiszorg
instellingen schrijven niet meer in voor de geboden prijs.
Hierdoor komt thuiszorg steeds meer in handen van
schoonmaakbedrijven, die erom bekend staan de slechtst denkbare
cao in Nederland te hanteren en zelfs die nog nauwelijks na te
leven.
De overheden zijn met hun
onverantwoord lage gunning direkt verantwoordelijk voor de
moordende concurrentie op arbeidsvoorwaarden en
koppelbaaspraktijken in de thuiszorg.
okt-09
havenslepers
In de Rotterdamse
haven had Smit jarenlang het monopolie op havensleepdiensten
voor zeeschepen. Dat monopolie werd gebroken toen buitenstaander
Kotug eind 80er jaren bij het aflopen van de grote
waterstaatwerken overtollige sleepboten inzette voor
havendiensten in Rotterdam. Door goedkopere sleepcontracten aan
te bieden. Het management van Smit toonde zich diep
verontwaardigd over de nieuwe concurrent in hun vijvertje. Het
personeel werd zelfs uitgelokt om in het bedrijfsbelang de Kotug
schepen te blokkeren.
Voor het varend
personeel van Smit lag het belang anders. Hun cao bepaalde dat
een sleepboot met 4 man gevaren werd, terwijl Kotug met 3 man
voer. Bovendien hanteerde Kotug veel slechtere
arbeidsvoorwaarden, die meer leken op de cao voor natte
waterbouw. Het personeel van Smit maakte zich hard om haar cao
voor havensleepdiensten algemeen verbindend verklaard te
krijgen. Dat zou een grote verbetering betekenen voor het Kotug
personeel.
Het havenbedrijf van
de gemeente, het ministerie van sociale zaken -dat de algemeen
verbindend verklaring moet vastleggen-, de rechter en de
direkties van Smit en Kotug lieten de bemanningen van Smit in de
kou staan. Het Kotug personeel hield zich muisstil.
Na enige tijd heeft Smit ook de prijs van haar sleepcontracten
verlaagd. Om het winstnivo toch op peil te houden werd het Smit
personeel gedwongen per boot met 1 man minder te gaan varen.
Bij Smit en Kotug
misleidde het management het personeel bewust. Als het gaat om
arbeidsvoorwaarden, moet je nooit op het management afgaan. De
belangen van personeel en direktie kunnen niet gelijk op gaan.
Om resultaat te behalen is doorslaggevend dat het personeel in
de betrokken bedrijven gezamenlijk optrekt.
Waar het om gaat is:
je als
loonafhankelijken niet tegen elkaar uit te laten spelen
maart-97
